Znakomita płyta i zdecydowanie najlepsza produkcja ze wszystkich zgłoszonych do konkursu wydawnictw. Muzyka inspirowana bardzo różnymi, wręcz odległymi tradycjami - głównie Europy Środkowej i Wschodniej - zostaje przetworzona przez zespół w spontaniczne quasi - improwizowane granie. Połączenie instrumentów ludowych z klezmerskim, jazzującym fortepianem przenosi kompozycje tria w zupełnie nowy, niespotykany dotąd wymiar. Swobodne, repetytywne muzyczne impresje, dla których odniesieniem może być tradycyjne ludowe granie, jak i wysublimowana estetyka improwizacji jazzowych. Paradoksalnie jednak ta różnorodność mieszających się wpływów nie wywołuje w utworach Lautari chaosu czy przesytu. Muzycy improwizują "oszczędnie", starając się raczej podkreślić integralność pomysłów niż absolutnie niepodważalne walory techniczne swego rzemiosła. Odkrycie.

Zespół Lautari subtelnie przetwarza tradycyjną muzykę z kilku sąsiednich krajów od Mazowsza po deltę Dunaju, zachowując swój własny rozpoznawalny styl wykonawczy. Styl ten cechuje dobre współbrzmienie instrumentów (skrzypce, fortepian, klarnet), duża ich wyrazistość i zróżnicowana dynamika.

Jeśli ktoś szuka brzmień jazzowych i nowoczesnych improwizacji w folku to zespół Lautari jest jak najbardziej chlubnym przykładem w tej dziedzinie. ... Oczywiście nie pozostaje bez znaczenia profesjonalny warsztat wykonawców i takież podejście do tematów, jednak przede wszystkim nie zabrakło im poczucia smaku. Muzyka bardzo dobra do słuchania zarówno na płycie jak i na koncercie.